ایرانی ها و افغانی ها؛ خیلی دور و خیلی نزدیک

به گزارش وبلاگ آکادمی، خبرنگاران: اتفاقات سال های اخیر و تصادم های میان ایرانی ها و افغان ها، منجر به سوتفاهم های زیادی شده، حجم بدبینی زیاد است و فراتر از حد تصور این گزارش اما داده هایی بعضا خلاف تصور و البته واقعی از نوع نگرش ایرانی ها و افغان ها به هم می دهد، گزارشی که در روزنامه شرق منتشر شده.

ایرانی ها و افغانی ها؛ خیلی دور و خیلی نزدیک

در این گزارش می خوانید:

* چهار دهه از شروع مهاجرت گسترده اتباع افغانستانی به ایران می گذرد. به همان نسبت که جامعه ایران در این مدت راستا پرفراز و فرودی را پیموده، شرایط زندگی مهاجران در ایران و سیاست مهاجرتی دولت در قبال آنها نیز تغییر نموده است.

* در حال حاضر بر اساس قوانینی که از اوایل دهه 1380 اجرای آن شروع شد اتباع افغانستان تنها مجاز به زندگی در بعضی مناطق کشورند و از حق اقامت و کار در بسیاری شهرها و روستاها خصوصا در استان های مرزی برخوردار نیستند. بعضی کلان شهرها نیز اجرای همین قانون عدم حضور اتباع افغانستانی در شهر را افتخاری برای خود می دانند. آیا تهرانی ها هم تمایل دارند حضور اتباع افغانستان در شهرشان ممنوع گردد؟ افکار عمومی در برابر این پرسش دوقطبی است؛ 43 درصد موافق ممنوع شدن تهران و 41 درصد مخالف اند.

* تمایل به عدم حضور افغانستانی ها در تهران در میان کسانی که تحصیلات کمتری دارند یا ساکنان پهنه جنوب تهران (جنوب خط خیابان انقلاب) بیشتر است. در پهنه جنوب تهران که تعداد مهاجران افغانستانی بیشتری ساکن هستند، از هر دو نفر، یک نفر خواستار ممنوع شدن تهران برای حضور افغانستانی هاست. به علاوه افرادی که گفته اند در زندگی با مسائل معیشتی روبرو اند بیش از دیگران با ممنوع شدن تهران برای افغانستانی ها موافق اند. باید توجه گردد سه متغیر تحصیلات، پهنه سکونت و پنداشت از وضع معیشتی مستقلا بر موافقت با ممنوعیت اثرگذارند و مثلا نباید اثر زندگی در مناطق جنوبی یا شرایط معیشتی ضعیف تر را به سبب سطح پایین تر تحصیلات دانست.

* نگرش به حضور مهاجران در شهر را از یک وجه دیگر هم می گردد آنالیز کرد؛ تمایل به جداسازی فضایی. از مردم سؤال شده تا چه اندازه موافق اند افغانستانی ها به جای زندگی در نقاط مختلف شهر، در محله های خاص زندگی نمایند یا دولت آنها را در محله های خاص متمرکز کند. 44 درصد تهرانی ها با این جداسازی موافق اند . در این مورد هم افراد با تحصیلات پایین تر و ساکنان مناطق جنوبی تهران بیشتر موافق تمرکز مهاجران در محلات خاص هستند. نکته جالب اینجاست افرادی که اعلام نموده اند در زندگی با مسائل معیشتی روبرو اند اگرچه بیش از دیگران خواستار ممنوع شدن تهران برای افغانستانی ها هستند اما از جهت تمایل به جداسازی محلات با دیگر گروه ها تفاوت ندارند. بخشی از دلیل این مسئله می تواند هراس آنها از افزایش تعداد مهاجران در محله یا محلات مجاور محل زندگی شان باشد.

* به این نکته نیز باید توجه گردد که یک سوم کسانی که با ممنوعیت تهران برای حضور افغانستانی ها مخالف اند از تمرکز آنها در محلات خاص دفاع می نمایند؛ یعنی با اینکه مخالفتی با حضور آنها در شهر ندارند اما شکلی از کنترل را ضروری می دانند. نگرش منفی به مهاجران و تمایل به جداسازی را درباره تحصیل بچه ها افغانستانی هم می توان دید. شواهد متعددی وجود دارد که بعضی والدین نسبت به حضور بچه ها افغانستانی در کلاس درس فرزندانشان معترض اند که در مواردی به جداشدن کلاس ها منجر می گردد.

* در پاسخ به پرسشی درباره تحصیل بچه ها مهاجر، 40 درصد تهرانی ها معتقدند افغانستانی ها باید در مدارس ویژه خودشان درس بخوانند اما در مقابل 52 درصد مخالف جداسازی دانش آموزان افغانستانی اند و زنان بیش از مردان از تفکیک مدارس دفاع می نمایند. در پهنه جنوب تهران نیمی مدافع تفکیک و نیمی مخالف اند اما در پهنه شمال نسبت دو به یک به نفع مخالفان جداسازی مدارس است.به غیر از پنداشت کلی درباره حضور مهاجران افغانستانی در شهر از پاسخ گویان درباره تجربه های شخصی تر هم سؤال شده است. وقتی از آنها درباره همسایه شدن یک خانواده افغانستانی پرسیده شده، 46.5 موافق بوده اند . اثر پهنه سکونت و میزان تحصیلات در نوع پاسخ به این سؤال بسیار اندک است، اما افرادی که گفته اند در زندگی مسائل معیشتی دارند کمتر از دیگران به همسایگی با یک مهاجر افغانستانی راغب اند.

* کمتر از یک چهارم شهروندان تهرانی بر این باورند که آنچه حق آنهاست صرف آموزش و بهداشت افغانستانی ها می گردد. دلیل این تفاوت را می توان در بی بهره بودن مهاجران از بسیاری یارانه های آموزش و بهداشت دانست. از ابتدای دهه 1380 کاهش بهره مندی از یارانه های حمایتی یکی از ابزارهای کاهش جمعیت مهاجران در ایران و کاهش هزینه های عمومی دولت بوده که سبب شده اتباع افغانستانی برای تحصیل در مدارس و دانشگاه ها شهریه بپردازند و هزینه درمان را نیز کامل پرداخت نمایند.

* 53 درصد از تهرانی ها افغانستانی ها را عامل افزایش جرم و جنایت در ایران نمی دانند. نکته مهم دیگر اینکه تنها 4.2 درصد پاسخ گویان تجربه مزاحمت از طرف یک افغانستانی برای خود یا خانواده شان را داشته اند .

* بیش از نیمی از شهروندان با تصمیم دولت برای شناسنامه دادن به این بچه ها موافق اند و البته نیم دیگر یا مخالف اند یا عقیده صریحی بیان ننموده اند. نکته جالب تر، موافقت شمار بیشتری از تهرانی ها با شناسنامه دادن به فرزندان مهاجرانی است که بیش از 30 سال در ایران زندگی نموده اند؛ 57 درصد با شناسنامه دادن به این بچه ها موافق اند. اعطای شناسنامه به بچه ها پناهنده یعنی آن دسته از مهاجران که با کارت آمایش در ایران زندگی می نمایند نقطه شروعی برای ادغام ساختاری مهاجران در جامعه ایرانی خواهد بود. در یک سؤال دیگر از پاسخ گویان رادیکال ترین سیاست ضدمهاجر در برابر شهروندان گذاشته شده و از آنها خواسته شده بگویند چقدر موافق اند دولت همه افغانستانی ها را از کشور خارج کند و هیچ کدام در ایران نمانند. اینجا هم نگرش دوقطبی و نسبت حدودا 40 درصد موافق و مخالف برقرار است . موافقت با این گزاره در میان افراد با تحصیلات کمتر و در ساکنان پهنه جنوب بیشتر است؛ نیمی از افراد با تحصیلات دیپلم و کمتر و نیمی از شهروندان ساکن جنوب خط خیابان انقلاب با این گزاره موافق اند.

* مناقشه بر سر منافع و مضرات حضور مهاجران افغانستانی در ایران نقطه کانونی بحث موافقان و مخالفان حضور آنها در ایران است. یک طرف اثرات مالی حضور مهاجران بر آبادانی ایران را برجسته می نماید و طرف مقابل نیز به مواردی همچون بی کاری ایرانیان، افزایش جرم یا بیماری متوسل می گردد. تعداد کسانی که حضور مهاجران را در مجموع به نفع کشور می دانند نصف کسانی است که مضرات آن را بیشتر تصور می نمایند. همچون موارد پیشین در اینجا هم ساکنان پهنه جنوب، افراد با تحصیلات کمتر و کسانی که با مسائل معیشتی درگیرند بیش از دیگران حضور مهاجران را ضرری برای کشور می دانند.

منبع: برترین ها

به "ایرانی ها و افغانی ها؛ خیلی دور و خیلی نزدیک" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "ایرانی ها و افغانی ها؛ خیلی دور و خیلی نزدیک"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید